AHappyPal...

 मला फिरायला खूप आवडतं. माझा दुसरा ब्लॉग वाचला असेल तर माहिती असेल तुम्हाला. भटकत राहावं नेहमी. इकडून तिकडे, तिकडून पुन्हा भलतीकडे. पायाला भिंगरी असल्यासारखं. सध्या तरी हे फार शक्य नाही होत. पण जमेल तेव्हा मी एका पायावर तयार असते. या वेळेस दिवाळीच्या सुट्टीत महाबळेश्वर दौरा केला. तस महाबळेश्वर काही नवीन नाही, पण अजून एक फेरी सही. पोलादपूर पासून पुढे महाबळेश्वर पर्यंत घाटच- अंबेनळी घाट. जातानाचा प्रवास छान झाला. परतताना मात्र महाबळेश्वर मध्ये एवढं traffic जाम होत संध्याकाळी; बस स्टँड च्या आसपास फक्त ४-५ किलोमीटर साठी आम्हाला १ ते १:३० तास वेळ गेला. दुतर्फा जवळपास हजार गाड्या अडकल्या असतील तेव्हा तिथे. आणि महाबळेश्वर मधले रस्ते इवलुसे. एका वेळी दोनच गाड्या बसणार रस्तावर. एक जाणारी आणि दुसरी येणारी. मग यात जर कुणाला त्याची गाडी इकडे तिकडे वळवायची आहे किंवा U टर्न घ्यायचा आहे तर मग बाकीच्या गाड्यांना जरा थांबून त्यांना जागा द्यावी लागते. पण मग यात कधी कधी लोक भयंकर गडबड करतात, चिडचिड करतात आणि उडतो तो निव्वळ गोंधळ. त्या बिचाऱ्या एका गाडीवाल्याला जेरीस आणतात. कधी कधी जागा च नाही देत. आय...

 We were on our way back to home from Delhi. Our train was passing through Madhya Pradesh. We had our confirmed seats, tickets booked almost 3 months ago, just to not have to travel with RACs .   I like window seats. Peeking out of the window and watching the passing by terrains! One of my friends was sitting beside me, and the other passenger on our side of seat, the lower birth. Exactly opposite to us were sitting two boys, 16-17 years of age, and beside them was our another friend. Total 6. My friend was listening to music on her phone, leaning her head on my shoulder. Our friend, seated next, was busy with his phone. I was busy looking out of the window.  Suddenly one from the two boys sitting next, he tapped on my knee and asked - "Didi, can we seat in the window seat for a while? This window pane at our side is not opening..." I looked at him for a while. My friend sitted beside me looked at me. She raised her eyebrows to ask what happened as she could not hear...

 मी आणि माझे दोन मित्र. स्टेशन वर होतो. तात्काळ च तिकिट काढायचं होत आम्हाला. मी पहिल्यांदाच बघत  होते की तात्काळ च तिकीट कसं काढतात. स्टेशन मध्ये गेलो. एका रांगेत सात आठ खिडक्या. काहींच्या बाहेर closed अस लिहिलेलं.  ६:४५-७ वाजले होते संध्याकाळचे. आमची ट्रेन ८:०५ ची. वेळ नव्हता जास्त हातात.  तिकीट काढायचे बाकी होते अजून. मला तर काहीच नव्हतं माहिती. आपली बॅग घेऊन एका मित्राच्या मागे मागे आम्ही सगळे. तो सगळं बघत होता तिकीट, ट्रेन्स. तात्काळ च ऑफलाईन तिकीट काढायला एक फॉर्म भरून द्यावा लागतो. आणि मग कन्फर्म झालं की आपलं तिकीट घ्यायचं पैसे भरून. शेवटच्या दोन खिडक्यांपाशी जरा गर्दी होती. तिथे जाऊन आम्ही पण उभे राहिलो लाईन मध्ये. मग तो मित्र म्हणाला त्या पलीकडच्या खिडकीत जाऊन बघ, फॉर्म मिळतोय का. मी गेले पण काही नाही. खिडकी पलीकडे बसलेल्या मॅडम बिझी होत्या. तेवढ्यात त्या मित्राचा आवाज आला की भेटले फॉर्म. दोन फॉर्म भरून द्यायचे होते आम्हाला. एक फॉर्म हातात देत मित्र म्हणाला की तुझ्या details लिही यात. पण पहिल्यांदाच फॉर्म बघितल्यानंतर मला जरा गडबडायला झालं. मग त्याने परत फॉर्...

 आज मी माझ्या ज्युनिअर कॉलेज ला गेले होते.  काय भारी फिलिंग असतं ते. मस्तच! पुन्हा तोच पहिला दिवस आठवला. माझा कॉलेज चा पहिला दिवस. शाळेतून कॉलेजला जाणं- केवढी ती excitement होती. शाळेत टॉप केल होत. आता पुढे होत नवीन कॉलेज. शाळेत प्रवेश घ्यायची प्रक्रिया वेगळी. शाळेच वातावरण वेगळ. १० वर्ष तिथेच शिकले, खेळले, पडले कितीतरी वेळा, बक्षीस मिळवली, सगळ कसं ओळखीच होत. १० वर्षांपासून तसच.  जे काही थोडे फार  बदल झालेले तेवढाच काय तो वेगळेपणा त्या परिसरात. कॉलेजच सगळच वेगळ. प्रत्येक गोष्टीसाठी नोटीस लागणार. आपण जाऊन त्या चेक करायच्या आणि मग काम करायची. शाळेसारख वर्गात नाही येणार आता शिपाई काका उद्याच्या सुट्टीची किंवा वार्षिक सहलीची, स्नेसंमेलनाची नोटीस घेऊन.  Admissions सुरू झाल्यावर १०० रुपयांचा फॉर्म घेतला होता. केवढ्या काळजीनी तो फॉर्म भरून दिला होता. निकालाची आणि जातीच्या दाखल्याची प्रत जोडून सबमिट केला. दोन दिवसांनी लिस्ट लागणार. नंबर लागणार याची खात्री होती पण तरीही उत्सुकता ताणलेली. लिस्ट मध्ये आपल नाव बघायची.  मला आठवतंय, संध्याकाळी चार वाजता लिस्ट लागली होती ...

 Long back before this corona mess happened.  We used to go to restaurants, cafes; street food was a every day thing. One Sunday, we were at a restaurant as usual. Me and my friend. As it was a Sunday evening, we had to wait a little bit for the table, 10-15 minutes. Rush hours, you know. We got the table.  Order time. We ordered. After 5-10 minutes, waiter came with both hands occupied - two black plates in one hand, spoons and forks in it; the bowl in another plate in the other hand.  These days restaurants are using different different variety of plates, earlier it used to be the steel plates.   Serving time. So the waiter put the plates on the table. One for my friend and one for me. He was about to serve the dish but I pointed out that the dish in front of me is little broken in the corner,very little.  "Can you please change it", I requested.  My friend also emphasized the same. So the waiter replaced my plate with the one on which he brough...

A small word with big powers. Easy to say but has the power to complicate things, if not used. One of my teachers, used to curse the invention of the word SORRY almost all the time. He used to say that this little word has made us irresponsible, careless. Because we often say sorry for everything that goes wrong. We don't take precautions earlier and then get rid of the responsibility just by saying A Sorry.  Actually, we say sorry a lot. Almost for everything. We have kinda generalized the word.  But its importance is much more. And we don't say sorry when it is most needed.   MANY a times it happens, we make  mistakes, hurt the other person - intentionally or unintentionally, have fights, arguments, and whatsoever talks. After some time we do realise our mistakes but hesitate to say Sorry. We just assume that the other person will understand that we are sorry for what we did, without a word. Or will forget the incident and just carry on normally. We just don't...