कधी कधी...

कधी कधी असं होत ना...
सगळ्यांची आठवण येते, खूप खूप एकटं वाटत,
पण कुणाशी बोलायची इच्छा नसते,
कुणालाच भेटायच नसतं,
रडायच असतं खूप, पण रडायची सुद्धा इच्छा नसते,
डोळ्यात मात्र भरभरून पाणी आलेलं असतं.
खूप सारे फोन नंबर फक्त डायल केलेले असतात,
रिंग व्हायच्या आधीच कट केलेले असतात,
खूप सारे मेसेज टाइप केलेले,
तसेच डिलिट झालेले असतात,

असं का होत असेल ???

एवढं एकाकीपण असं अचानक का वाटत असेल???
माहिती नाही।
पण याचा शोध घ्यायचा आहे.





Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

रस्ते

 मला फिरायला खूप आवडतं. माझा दुसरा ब्लॉग वाचला असेल तर माहिती असेल तुम्हाला. भटकत राहावं नेहमी. इकडून तिकडे, तिकडून पुन्हा भलतीकडे. पायाला भिंगरी असल्यासारखं. सध्या तरी हे फार शक्य नाही होत. पण जमेल तेव्हा मी एका पायावर तयार असते. या वेळेस दिवाळीच्या सुट्टीत महाबळेश्वर दौरा केला. तस महाबळेश्वर काही नवीन नाही, पण अजून एक फेरी सही. पोलादपूर पासून पुढे महाबळेश्वर पर्यंत घाटच- अंबेनळी घाट. जातानाचा प्रवास छान झाला. परतताना मात्र महाबळेश्वर मध्ये एवढं traffic जाम होत संध्याकाळी; बस स्टँड च्या आसपास फक्त ४-५ किलोमीटर साठी आम्हाला १ ते १:३० तास वेळ गेला. दुतर्फा जवळपास हजार गाड्या अडकल्या असतील तेव्हा तिथे. आणि महाबळेश्वर मधले रस्ते इवलुसे. एका वेळी दोनच गाड्या बसणार रस्तावर. एक जाणारी आणि दुसरी येणारी. मग यात जर कुणाला त्याची गाडी इकडे तिकडे वळवायची आहे किंवा U टर्न घ्यायचा आहे तर मग बाकीच्या गाड्यांना जरा थांबून त्यांना जागा द्यावी लागते. पण मग यात कधी कधी लोक भयंकर गडबड करतात, चिडचिड करतात आणि उडतो तो निव्वळ गोंधळ. त्या बिचाऱ्या एका गाडीवाल्याला जेरीस आणतात. कधी कधी जागा च नाही देत. आय...
Read more

In/Formal

 मी आणि माझे दोन मित्र. स्टेशन वर होतो. तात्काळ च तिकिट काढायचं होत आम्हाला. मी पहिल्यांदाच बघत  होते की तात्काळ च तिकीट कसं काढतात. स्टेशन मध्ये गेलो. एका रांगेत सात आठ खिडक्या. काहींच्या बाहेर closed अस लिहिलेलं.  ६:४५-७ वाजले होते संध्याकाळचे. आमची ट्रेन ८:०५ ची. वेळ नव्हता जास्त हातात.  तिकीट काढायचे बाकी होते अजून. मला तर काहीच नव्हतं माहिती. आपली बॅग घेऊन एका मित्राच्या मागे मागे आम्ही सगळे. तो सगळं बघत होता तिकीट, ट्रेन्स. तात्काळ च ऑफलाईन तिकीट काढायला एक फॉर्म भरून द्यावा लागतो. आणि मग कन्फर्म झालं की आपलं तिकीट घ्यायचं पैसे भरून. शेवटच्या दोन खिडक्यांपाशी जरा गर्दी होती. तिथे जाऊन आम्ही पण उभे राहिलो लाईन मध्ये. मग तो मित्र म्हणाला त्या पलीकडच्या खिडकीत जाऊन बघ, फॉर्म मिळतोय का. मी गेले पण काही नाही. खिडकी पलीकडे बसलेल्या मॅडम बिझी होत्या. तेवढ्यात त्या मित्राचा आवाज आला की भेटले फॉर्म. दोन फॉर्म भरून द्यायचे होते आम्हाला. एक फॉर्म हातात देत मित्र म्हणाला की तुझ्या details लिही यात. पण पहिल्यांदाच फॉर्म बघितल्यानंतर मला जरा गडबडायला झालं. मग त्याने परत फॉर्...
Read more

I won the Chess game...

 It was 5th of Feb. I knew that there was a chess competition arranged by a local shop, I did register for it. But on the competition day, no proper timings were shared about the competition. I waited till 5 in the evening to get any kind of update about it and later on lost the track of time.  At 7 O'clock, I opened my Instagram and to my surprise, the first story was a live about the chess competition. I checked the time. It was 25 minutes ago! I took my bag and rushed to the venue. Meanwhile, fingers crossed 🤞🏻.  Finally, when I reach the spot, a match was just ended and surprisingly not much of participants were there. As soon as I reached, and inquired about the competition, a man holding a notebook in his hand asked me to seat and play the game. In  the hurry, I passed my bag to my friend who was accidentally and luckily, present there  only.  My opponent, I did not even asked for his name! So fool of me. We did a hand shake and started the match- a...
Read more